روز بزرگداشت فردوسی

روز بزرگداشت فردوسی

25 اردیبهشت ماه، روز بزرگداشت فردوسی حکیم طوسی، حکیم سخن، خداوندگار حماسه و خِرَد، بزرگترین سراینده ی پارسی و سراینده ی شاهنامه، گرامی و خجسته باد!

ابوالقاسم فردوسی طوسی (۳۲۹ هجری قمری تا ۴۱۶ هجری قمری)، شاعر حماسه‌سرای ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، حماسهٔ ملی ایران، است. برخی فردوسی را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند که از شهرت جهانی برخوردار است. فردوسی را حکیم سخن و حکیم طوس گویند.

پژوهشگران سرودن شاهنامه را برپایهٔ شاهنامهٔ ابومنصوری از زمان سی سالگی فردوسی می‌دانند.تنها سروده‌ای که روشن شده از اوست،خود شاهنامه است. شاهنامه پرآوازه‌ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین نوشته‌های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی شاهنامه را در ۳۸۴ ه‍.ق،سه سال پیش از برتخت‌نشستن محمود،به‌پایان برد و در ۲۵ اسفند ۴۰۰ ه‍.ق برابر با ۸ مارس ۱۰۱۰ م، در هفتاد و یک سالگی، تحریر دوم را به انجام رساند.

سروده‌های دیگری نیز به فردوسی منتسب شده‌اند،که بیشترشان بی‌پایه هستند.نامورترین آن‌ها به صورت مثنوی به نام یوسف و زلیخا است.سرودهٔ دیگری که از فردوسی دانسته شده، هجونامه‌ای در نکوهش سلطان محمود غزنوی است.برابر کتابشناسی فردوسی و شاهنامه، گردآوری ایرج افشار، با به‌شمارآوردن سروده‌های منسوب به فردوسی مانند یوسف و زلیخا تا سال ۱۳۸۵، تعداد ۵۹۴۲ اثر گوناگون در این سال‌ها نوشته شده‌است.

فردوسی دهقان و دهقان‌زاده بود.او آغاز زندگی را در روزگار سامانیان و هم‌زمان با جنبش استقلال‌خواهی و هویت‌طلبی در میان ایرانیان سپری کرد.

شاهان سامانی با پشتیبانی از زبان فارسی،عصری درخشان را برای پرورش زبان و اندیشهٔ ایرانی آماده ساختند و فردوسی در هنر سخنوری آشکارا وامدار گذشتگان خویش و همهٔ آنانی است که در سده‌های سوم و چهارم هجری،زبان فارسی را به اوج رساندند و او با بهره‌گیری از آن سرمایه،توانست مطالب خود را چنین درخشان بپردازد.در نگاهی کلی دربارهٔ دانش و آموخته‌های فردوسی می‌توان گفت او زبان عربی می‌دانست است.

در «پیشگفتار بایسنقری» نام فردوسی با «حکیم» همراه است،که از دید برخی اشاره به حکمت خسروانی دارد.فردوسی در شاهنامه فرهنگ ایران پیش از اسلام را با فرهنگ ایران پس از اسلام پیوند داده‌است.از شاهنامه برمی‌آید که فردوسی از آیین‌های ایران باستان مانند زروانی،مهرپرستی و مزدیسنا اثر پذیرفته،هرچند برخی پژوهشگران سرچشمهٔ این اثرپذیری‌ها را منابع کار فردوسی می‌دانند،که او به آن‌ها بسیار وفادار بوده‌است.

همچنین،وی به‌سبب خاستگاه دهقانی،با فرهنگ و آیین‌های باستانی ایران آشنایی داشت و پس از آن نیز بر دامنهٔ این آگاهی‌ها افزود،به‌گونه‌ای‌که این دانسته‌ها،جهان‌بینی شعری او را بنیان ریخت.

آنچه که فردوسی به آن می‌پرداخت جدای از جنبهٔ شعری دانشورانه نیز بود.او افسانه ننوشت.فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایهٔ تمام خوبی‌ها می‌داند.او بر این باور است که آدمی با خرد،نیک و بد را از یکدیگر بازمی‌شناسد و از این راه به نیک‌بختی این جهان و رستگاری آن جهان می‌رسد. فردوسی با ریزبینی منابع خود که بیشترینِ آن‌ها شاهنامهٔ ابومنصوری بود را بررسی می‌کرد.

او توانست از میان انبوه دانسته‌هایی که در دسترس داشت مطالبی را گزیده و گردآوری کند که در یاد ایرانیان ترکان و هندیان زنده بماند.

 

Abul-Qâsem Ferdowsi Tusi, also Firdawsi is a Persian poet and the author of Shahnameh (“Book of Kings”), which is one of the world’s longest epic poems created by a single poet, and the national epic of Greater Iran. Ferdowsi is celebrated as one of the most influential figures of Persian literature and one of the greatest in the history of literature.

 

 

امیدواریم این این مطلب کوتاه “روز بزرگداشت فردوسی ” به بیشتر آشنا شدن شما با این بزرگ شاعر توانا کمک کرده باشیم. در همرسانی و اشتراک این گفتمان با ما همراه شده، در اینستاگرام نیز ما را دنبال کنید و این مطلب را برای دیگران ارسال نمایید.

در پایان یک بیت از اشعار فردوسی را به یادگار بنویسید. همچنین می توانید اشعار دلخواه خود را در قالب هنر زیبای خوشنویسی از اینجا خریداری نمایید.

⚜ نِی کالا ، هنری به سفارش شما ⚜

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *